Ορισμένα links είναι affiliate, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως λάβω μικρή προμήθεια, χωρίς έξτρα χρέωση για εσένα. Ευχαριστώ για τη στήριξή σου!

Όταν έχεις μάθει να λειτουργείς καλύτερα στην πίεση, παρά στη χαρά

Υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να προσπαθούν.

Ξέρουν να αντέχουν, να οργανώνονται, να φροντίζουν, να συνεχίζουν ακόμα κι όταν είναι κουρασμένοι.

Να σηκώνονται το πρωί και να κάνουν αυτά που πρέπει, ακόμη κι όταν μέσα τους κάτι ζητάει παύση.

Ίσως είσαι κι εσύ ένας από αυτούς τους ανθρώπους.

Ξέρεις να βάζεις στόχους, ν' αναλαμβάνεις ευθύνες, να δίνεις λύσεις, να λες «θα το κάνω εγώ». Ξέρεις να σφίγγεις τα δόντια και να συνεχίζεις.

Αλλά όταν έρθει η στιγμή να απολαύσεις; Να χαλαρώσεις χωρίς ενοχή; Να αφήσεις κάτι μισό για αύριο; Να κάνεις κάτι μόνο επειδή σου αρέσει;

Εκεί μπορεί να δυσκολεύεσαι.

Και όχι επειδή δεν θέλεις.

Αλλά επειδή για χρόνια ίσως έμαθες να νιώθεις ασφαλής μέσα στην προσπάθεια, όχι μέσα στην απόλαυση.

Η προσπάθεια είναι οικεία. Η απόλαυση όχι πάντα.

Η προσπάθεια έχει κάτι γνώριμο. Έχει βήματα, στόχο, αποτέλεσμα. Ένα «πριν» και ένα «μετά» που μπορείς να μετρήσεις.

Μπορείς να πεις: «Έκανα αυτό.» «Πρόλαβα εκείνο.» «Ήμουν παραγωγική.»

Η προσπάθεια σου δίνει ρόλο, ταυτότητα και πολλές φορές, αξία. 

Γιατί αν έχεις μάθει να σε αναγνωρίζουν όταν προσφέρεις, όταν αποδίδεις, όταν αντέχεις, τότε η προσπάθεια γίνεται κάτι παραπάνω από πράξη. 

Γίνεται o τρόπος να νιώθεις ότι αξίζεις.

Η απόλαυση, από την άλλη, δεν έχει πάντα αποτέλεσμα. 

Δεν μπορείς να τη βάλεις σε λίστα, δεν παράγει κάτι, δεν αποδεικνύει τίποτα, δεν σε κάνει πιο αποτελεσματική.

Απλώς σε φέρνει πιο κοντά στη ζωή.

Και για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να μετράει την αξία του μέσα από το πόσα κάνει, αυτό μπορεί να μοιάζει παράξενο.

Ακόμα και απειλητικό.

Όταν σταματάς, αρχίζεις να ακούς

Ένας λόγος που πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να απολαύσουν είναι ότι η απόλαυση χρειάζεται παρουσία.

Και η παρουσία καμιά φορά είναι άβολη.

Όταν τρέχεις, δεν προλαβαίνεις πάντα να νιώσεις. Όταν γεμίζεις τη μέρα σου, μπορείς για λίγο να μην έρθεις σε επαφή με αυτό που σε πονάει, σε αγχώνει ή σε μπερδεύει.

Αλλά όταν σταματάς; Όταν κάθεσαι λίγο; Όταν δεν υπάρχει άλλη δουλειά να κρυφτείς πίσω της;

Τότε αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια άλλα πράγματα. Η κούραση που είχες αγνοήσει, η στεναχώρια που είχες βάλει στην άκρη, η ανάγκη που δεν είχες ακούσει.

Και κάπου εκεί, η παύση δεν μοιάζει με ξεκούραση.

Μοιάζει με άβολο καθρέφτη.

Οπότε συνεχίζεις. Όχι πάντα επειδή πρέπει,  αλλά επειδή η κίνηση σε προστατεύει από το να νιώσεις.

Μόνο που το σώμα δεν ξεγελιέται για πάντα.

Κάποια στιγμή αρχίζει να μιλάει - με σφίξιμο, ένταση, πονοκέφαλο, νεύρα, αϋπνία. Με μια κούραση που δεν φεύγει ούτε μετά από ύπνο. Με μια δυσκολία να χαρείς ακόμα και πράγματα που παλιά σου άρεσαν.

Κουράζομαι, ενώ δεν κάνω κάτι φοβερό!

Μήπως έχεις μάθει να αξίζεις μόνο όταν αποδίδεις;

Πολλοί άνθρωποι δεν κουράζονται μόνο επειδή κάνουν πολλά.

Κουράζονται επειδή νιώθουν ότι δεν επιτρέπεται να σταματήσουν - γιατί αν σταματήσουν, θα φανούν αδιάφοροι, ανεύθυνοι, εγωιστές. «Λιγότερο καλοί.»

Μπορεί να υπάρχει μέσα σου μια φωνή που λέει:

«Πρώτα τελείωσέ τα όλα και μετά ξεκουράσου.»

«Πρώτα φρόντισε τους άλλους και μετά εσένα.»

«Πρώτα απόδειξε ότι το αξίζεις.»

Και το δύσκολο είναι ότι αυτή η φωνή συχνά ακούγεται λογική. Σαν να σε προστατεύει, σαν να σε κρατάει υπεύθυνη/ο.

Αλλά αν την ακολουθείς πάντα, μπορεί να σε οδηγήσει σε μια ζωή όπου όλα πρέπει να κερδηθούν - ακόμα και η χαρά, ακόμα και η ξεκούραση.

Μίλα μου Όμορφα

Κι έτσι η ζωή γίνεται μια συνεχής απόδειξη ότι είσαι αρκετή, ότι αξίζεις την αγάπη, τον χώρο, την ηρεμία, την απόλαυση.

Αλλά δεν ήρθες εδώ μόνο για να αποδεικνύεις.

Ήρθες για να ζήσεις.

Η Χαρά δεν είναι Έπαθλο

Η Απόλαυση δεν είναι τεμπελιά

Κάπου έχουμε μπερδέψει την απόλαυση με την αδράνεια - σαν να σημαίνει ότι δεν νοιάζεσαι, ότι χάνεις τον έλεγχο, ότι γίνεσαι λιγότερο υπεύθυνη.

Όμως η αληθινή απόλαυση δεν είναι απόδραση από τη ζωή.

Είναι επιστροφή στη ζωή.

Είναι να φας κάτι όμορφο και να το γευτείς, όχι να το καταπιείς όρθια ανάμεσα σε δύο δουλειές.

Να κάνεις μια βόλτα χωρίς να τη μετατρέψεις σε «πρέπει να κάνω Χ βήματα».

Να ακούσεις μουσική χωρίς να απαντάς ταυτόχρονα σε μηνύματα.

Να καθίσεις στη θάλασσα και να είσαι εκεί - όχι να σκέφτεσαι τι έχεις να κάνεις μετά.

Η απόλαυση δεν χρειάζεται πάντα κάτι μεγάλο.

Χρειάζεται να είσαι παρούσα.

Και αυτό, στην εποχή μας, είναι σχεδόν επαναστατικό.

Το Σώμα σου ήξερε πρώτο και δεν το άκουσες

Γιατί η απόλαυση μπορεί να σε κάνει να νιώθεις άβολα

Αν έχεις συνηθίσει να λειτουργείς μέσα στην πίεση, η ηρεμία μπορεί αρχικά να μοιάζει περίεργη.

Μπορεί να καθίσεις να ξεκουραστείς και να νιώσεις ανησυχία. Μπορεί να πας να κάνεις κάτι όμορφο για σένα και να σκέφτεσαι όλα όσα «θα έπρεπε» να κάνεις. Μπορεί να σου προσφέρει κάποιος κάτι - χρόνο, φροντίδα, τρυφερότητα - και να μην ξέρεις πώς να το λάβεις. Να πεταχτεί από μέσα σου η ανάγκη να ανταποδώσεις αμέσως, να πεις «όχι, δεν χρειάζεται», να νιώσεις ότι χρωστάς.

Γιατί το να λαμβάνεις απαιτεί να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην είναι πάντα αυτός που δίνει.

Και αυτό μπορεί να είναι δύσκολο - ειδικά αν έχεις χτίσει μεγάλο μέρος της ταυτότητάς σου γύρω από το να είσαι δυνατή, χρήσιμη, διαθέσιμη, ικανή.

Η απόλαυση σε βάζει σε άλλη θέση. Όχι στη θέση εκείνης που αποδεικνύει, αλλά στη θέση εκείνης που επιτρέπει.

Που δέχεται. Που νιώθει. 

Που λέει: «Ναι, αυτό μου κάνει καλό.»

Χωρίς να χρειαστεί να το δικαιολογήσει.

Μπορείς να είσαι φιλόδοξη και να απολαμβάνεις

Υπάρχει και ένας φόβος εδώ: ότι αν αρχίσεις να απολαμβάνεις περισσότερο, θα χάσεις την ορμή σου. Ότι αν χαλαρώσεις, δεν θα ξανασηκωθείς.

Αλλά η ξεκούραση δεν είναι το αντίθετο της εξέλιξης. 

Η απόλαυση δεν είναι εχθρός της προόδου. 

Η παύση δεν είναι αποτυχία.

Αντιθέτως, πολλές φορές είναι αυτό που κάνει την προσπάθεια βιώσιμη.

Γιατί δεν γίνεται να ζεις συνέχεια σαν να είσαι σε εσωτερικό συναγερμό. Δεν γίνεται να δίνεις χωρίς να γεμίζεις. Δεν γίνεται να απαιτείς από το σώμα, το μυαλό και την ψυχή σου να λειτουργούν ασταμάτητα, χωρίς να τους δίνεις τίποτα πίσω.

Κάποια στιγμή το σύστημα κουράζεται.

Και τότε δεν χάνεις χρόνο επειδή ξεκουράστηκες.

Χάνεις επαφή επειδή δεν ξεκουράστηκες ποτέ.

Η Απόλαυση θέλει εξάσκηση

Ίσως να ακούγεται παράξενο, αλλά η απόλαυση θέλει εξάσκηση,  ειδικά αν έχεις χρόνια να την επιτρέψεις.

Μπορεί στην αρχή να κάτσεις να ξεκουραστείς και να νιώθεις νευρικότητα. Μπορεί να κάνεις κάτι για σένα και να ακούς μέσα σου σχόλια, όπως «Έλα, σήκω, έχεις τόσα να κάνεις!». 

Μπορεί να προσπαθήσεις να απολαύσεις μια στιγμή και το μυαλό σου να τρέχει αλλού.

Δεν πειράζει. Δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς.

Σημαίνει ότι μαθαίνεις έναν νέο εσωτερικό τρόπο.

Όπως έμαθες να προσπαθείς, μπορείς να μάθεις και να απολαμβάνεις.

 Όχι με πίεση, όχι μετατρέποντας και την απόλαυση σε project - αλλά με μικρές, απλές επιστροφές: στο σώμα, στην αναπνοή, στις αισθήσεις, στο τώρα.

Πώς Φροντίζεις τον Εαυτό σου χωρίς να Νιώθεις ότι τα Παρατάς Όλα

Μια μικρή άσκηση απόλαυσης

Διάλεξε κάτι απλό μέσα στη μέρα. Όχι κάτι μεγάλο.

Έναν καφέ. Ένα ντους. Μια βόλτα. Πέντε λεπτά στο μπαλκόνι.

Και για εκείνη τη στιγμή, δοκίμασε να μη βιαστείς.

Ρώτησε τον εαυτό σου: Τι βλέπω; Τι ακούω; Τι νιώθω στο σώμα μου;

Δεν χρειάζεται να νιώσεις αμέσως υπέροχα, ούτε να είναι «τέλεια στιγμή», ούτε να την αξιοποιήσεις με κάποιον τρόπο.

Αρκεί να είσαι λίγο πιο παρούσα από πριν.

Αυτό είναι απόλαυση. Όχι πάντα η μεγάλη χαρά - αλλά η μικρή άδεια να μείνεις στη στιγμή.

Τι φοβάσαι ότι θα συμβεί αν απολαύσεις;

Αν η απόλαυση σε δυσκολεύει, ρώτησε απαλά:

«Τι φοβάμαι ότι θα συμβεί αν επιτρέψω στον εαυτό μου να απολαύσει;»

Μήπως φοβάσαι ότι θα γίνεις αδύναμη; Ότι θα χάσεις τον έλεγχο; Ότι θα ανακαλύψεις πόσο κουρασμένη είσαι; Ότι θα θέλεις περισσότερα από τη ζωή σου;

Αυτές οι ερωτήσεις δεν είναι για να σε πιέσουν.

Είναι για να σε βοηθήσουν να δεις ότι η δυσκολία στην απόλαυση δεν είναι τεμπελιά, ούτε αδυναμία χαρακτήρα.

Είναι ένας παλιός τρόπος επιβίωσης.

Ίσως κάποτε χρειαζόταν να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Ίσως κάποτε έμαθες ότι η αξία σου συνδέεται με το να τα καταφέρνεις. Ίσως κάποτε δεν υπήρχε πολύς χώρος για τις ανάγκες σου.

Αλλά τώρα μπορείς σιγά-σιγά να δημιουργήσεις αυτόν τον χώρο. Όχι τέλεια, όχι απότομα, συνειδητά.

Ξέρεις να προσπαθείς. Τώρα μάθε να επιτρέπεις.

Ίσως έχεις ήδη αποδείξει αρκετά.

Ίσως έχεις προσπαθήσει πολύ περισσότερο απ' όσο αναγνωρίζεις, έχεις σταθεί δυνατή σε στιγμές που κανείς δεν είδε, έχεις σηκώσει βάρη που δεν φάνηκαν ποτέ απ' έξω.

Και ίσως τώρα να μην χρειάζεσαι άλλη μία υπενθύμιση να κάνεις περισσότερα.

Ίσως χρειάζεσαι μια πρόσκληση να είσαι λίγο περισσότερο εδώ.

Να πιείς τον καφέ σου χωρίς να τρέχεις. Να πεις «όχι» σε κάτι που σε αδειάζει. Να πεις «ναι» σε κάτι που σου δίνει ζωή. Να σταματήσεις για λίγο να αποδεικνύεις και να επιτρέψεις στον εαυτό σου να απολαύσει κάτι μικρό, χωρίς ενοχή.

Γιατί η απόλαυση δεν σε κάνει λιγότερο υπεύθυνη.

Σε κάνει πιο ολόκληρη.

Ίσως, λοιπόν, το επόμενο βήμα στην εξέλιξή σου να μην είναι να προσπαθήσεις περισσότερο.

Ίσως να είναι να μάθεις να λαμβάνεις, να ξεκουράζεσαι, να χαίρεσαι, να ζεις.

Όχι μόνο όταν τα έχεις καταφέρει όλα.

Αλλά και τώρα.

Μέσα στη διαδρομή.

Με αγάπη,

Μαρία

Αν αναγνωρίζεις ότι ξέρεις να προσπαθείς, αλλά δυσκολεύεσαι να σταματήσεις, να χαλαρώσεις ή να απολαύσεις χωρίς ενοχή, το Sacred Self-Care Toolkit μπορεί να σε βοηθήσει να επιστρέψεις πιο απαλά στον εαυτό σου - με μικρές πρακτικές γείωσης, ρύθμισης και αυτοφροντίδας που δημιουργούν χώρο όχι μόνο για όσα πρέπει να κάνεις, αλλά και για όσα σε θρέφουν πραγματικά.

Disclaimer: Οι πληροφορίες που παρέχονται παραπάνω προορίζονται αποκλειστικά για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν υποκαθιστούν επαγγελματική ψυχολογική ή ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε έναν ειδικό για θέματα που αφορούν την ψυχική ή σωματική σας υγεία.