Κι αν φέτος κάνουμε κάτι διαφορετικό; 

Για χρόνια ήταν το ίδιο.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ή λίγες μέρες μετά, καθόμουν με ένα τετράδιο και έγραφα λίστες.

Στόχους. 

Αποφάσεις. 

Πράγματα που πρέπει να αλλάξω. Συνήθειες που πρέπει να αποκτήσω. Εκδοχές του εαυτού μου που πρέπει να γίνω.

Και κάθε χρόνο, κάπου στα μέσα Φεβρουαρίου, αυτή η λίστα θα βρισκόταν κάτω από ένα σωρό χαρτιά, δίπλα σε μια ξεχασμένη συνταγή smoothie και εκείνο το βιβλίο που διάβασα... τρεις σελίδες.

Ίσως κι εσύ το έχεις νιώσει. 

Αυτήν την κούραση που έρχεται με κάθε νέα αρχή. Την πίεση να ξεκινήσεις «σωστά», να τα κάνεις «καλύτερα», να γίνεις επιτέλους αυτό που νομίζεις ότι πρέπει να είσαι.

Κι αν φέτος δεν το κάναμε έτσι; 

Κι αν αντί για άλλη μια λίστα με στόχους, θυμόμασταν κάτι πολύ πιο σημαντικό

το ποιοι είμαστε ήδη;

Όχι ακόμα μια Λίστα με Στόχους

Μην με παρεξηγήσεις - λατρεύω τους στόχους.

Ως (και) Coach, είμαι μεγάλη φαν. Θα μιλήσουμε γι' αυτούς τον Ιανουάριο, υπόσχομαι!

Αλλά υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα σε έναν στόχο που πηγάζει από έλλειψη («Δεν είμαι αρκετή, πρέπει να γίνω καλύτερη») και έναν στόχο που πηγάζει από επιθυμία («Θέλω αυτό για μένα, γιατί μου αξίζει»).

Ο πρώτος είναι τιμωρία. Ο δεύτερος είναι φροντίδα.

Και πριν φτιάξουμε οποιονδήποτε στόχο, χρειάζεται να θυμηθούμε πρώτα ποιοι είμαστε - και ότι αυτό είναι αρκετό.

Για χρόνια κουραζόμουν να προσπαθώ να γίνω κάποια άλλη.

Να βλέπω τη νέα χρονιά σαν ευκαιρία να διορθώσω όλα τα «λάθη» μου, να καλύψω όλες τις ελλείψεις μου, να γεμίσω όλα τα κενά.

Μέχρι που μια μέρα, καθισμένη με τη λίστα στα χέρια, συνειδητοποίησα κάτι:

Κάθε φορά που το έκανα αυτό, έστελνα ένα μήνυμα στον εαυτό μου: 

«Δεν είσαι αρκετή όπως είσαι. Πρέπει να γίνεις κάτι άλλο για ν’ αξίζεις.»

Και αυτό δεν είναι αλήθεια.

Κι αν φέτος το κάναμε διαφορετικά;

Αντί να γράψεις τι θέλεις να αλλάξεις, τι θα γινόταν αν έγραφες

• Τι θέλεις να θυμάσαι για τον εαυτό σου;
• Τι θέλεις να κρατάς κοντά σου όταν ξεχνιέσαι. 
• Τι θέλεις να ψιθυρίζεις στον εαυτό σου όταν νιώθεις ότι δεν είσαι αρκετή/ος. 
• Τι θέλεις να θυμάσαι για το ποια ή ποιος είσαι πραγματικά - πέρα από τις προσδοκίες, τους φόβους και τα «έπρεπε».

Τι Σημαίνει να Θυμάσαι τον Εαυτό σου

Ξέρεις αυτές τις στιγμές που νιώθεις ότι χάνεσαι;

Που προσπαθείς τόσο πολύ να ανταποκριθείς σε ό,τι περιμένουν οι άλλοι - ο σύντροφος, η οικογένεια, η δουλειά, η κοινωνία - που ξεχνάς τι θέλεις εσύ;

Που λες «ναι» όταν θέλεις να πεις «όχι»;

Που κρίνεις τον εαυτό σου σκληρά για το παραμικρό λάθος;

Που νιώθεις ότι πρέπει να είσαι δυνατή, οργανωμένη, παραγωγική, χαρούμενη - όλα μαζί, όλη την ώρα;

Σε αυτές τις στιγμές, δεν χρειαζόμαστε έναν νέο στόχο.

Χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση για το ποιοι είμαστε ήδη.

Ίσως χρειάζεσαι να θυμηθείς ότι:

• Είναι εντάξει να ξεκουράζεσαι
• Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα σωστά
• Αξίζεις αγάπη και φροντίδα, ακόμα κι όταν δεν είσαι παραγωγική/ος
• Τα συναισθήματά σου έχουν δικαίωμα να υπάρχουν
• Οι σκέψεις δεν είναι γεγονότα
• Μπορείς να αλλάξεις γνώμη
• Δεν χρειάζεται να δικαιολογείσαι για το ποια ή ποιος είσαι

Αυτά είναι που αξίζει να θυμόμαστε το 2026.

Όχι ποιοι πρέπει να γίνουμε.

Αλλά ποιοι είμαστε τώρα - και ότι αυτό είναι αρκετό.

Ένα Απαλό Ερώτημα για Σένα

Αντί για λίστα με στόχους, τι θα γινόταν αν έγραφες μια επιστολή στον εαυτό σου;

Μια επιστολή που θα διαβάζεις όταν ξεχνιέσαι. Όταν αμφιβάλλεις. Όταν κρίνεις τον εαυτό σου σκληρά.

Μια επιστολή σαν κι αυτή:

Τι θέλω να θυμάμαι για τον εαυτό μου το 2026;

Μπορεί να είναι κάτι σαν:

Θέλω να θυμάμαι ότι

• αξίζω να με ακούνε, ακόμα κι αν η φωνή μου είναι σιγανή
• μπορώ να πω όχι χωρίς να νιώθω ενοχές
• τα λάθη μου δεν με κάνουν λιγότερο αξιόλογη/ο
• έχω δικαίωμα στην ηρεμία μου και την ειρήνη
• δεν χρειάζεται να αρέσω σε όλους για να είμαι εντάξει

Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο. Δεν χρειάζεται καν να το δείξεις σε κανέναν.

Αρκεί να είναι η δική σου αλήθεια.

Μια Νέα Αρχή, Χωρίς Πίεση

Ξέρω ότι η αρχή μιας χρονιάς μοιάζει με ευκαιρία να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή, να «διορθώσεις» πράγματα, να γίνεις καλύτερη/ος.

Αλλά τι θα γινόταν αν η αληθινή αλλαγή δεν έρχεται από το να προσθέτουμε περισσότερα, αλλά από το να θυμόμαστε αυτό που ξεχάσαμε;

Την αξία μας.

Την αξιοπρέπειά μας.

Το δικαίωμά μας να υπάρχουμε όπως είμαστε.

Το 2026 δεν χρειάζεται να είναι η χρονιά που θα γίνεις κάποια άλλη ή κάποιος άλλος.

Μπορεί να είναι η χρονιά που θα θυμάσαι - ξανά και ξανά – το άτομο που ήδη είσαι.

Και να του επιτρέψεις να υπάρχει.

Και ίσως, μέσα σε όλη αυτή την παρουσία, να ξαναβρείς κομμάτια του εαυτού σου που είχες ξεχάσει.

Με αγάπη,

Μαρία

Υ.Γ.: Αν γράψεις αυτή την επιστολή στον εαυτό σου, κράτησέ την κάπου κοντά. Στο κομοδίνο, στο γραφείο, στο κινητό σου. Γιατί θα τη χρειαστείς. Όχι μία φορά, πολλές. Και κάθε φορά που θα τη διαβάζεις, θα θυμάσαι: Είσαι υπέροχο άτομο, ακριβώς όπως είσαι. 

Disclaimer: Οι πληροφορίες που παρέχονται παραπάνω, προορίζονται αποκλειστικά για ενημερωτικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς και δεν υποκαθιστούν συμβουλές, διάγνωση ή θεραπεία σχετικά με ιατρικές ή ψυχικές παθήσεις. Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτόν τον ιστότοπο ή οποιοδήποτε σχετικό περιεχόμενο δεν πρέπει να λαμβάνονται ως ιατρική ή ψυχιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό σας πριν λάβετε οποιεσδήποτε αποφάσεις που σχετίζονται με τη σωματική ή ψυχική σας υγεία.