Ορισμένα links είναι affiliate, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως λάβω μικρή προμήθεια χωρίς έξτρα χρέωση για εσένα. Ευχαριστώ για τη στήριξή σου!

«Πότε φτάνει; Πότε έρχεται η σειρά μου;»

Αν αυτή η φωνή σου είναι γνώριμη - έστω και μια στιγμή μέσα στην ημέρα - αυτό το άρθρο είναι για σένα.

Δεν είναι απλά παράπονο αυτή η φωνή, ούτε αδυναμία. 

Είναι σήμα ότι έχεις φορτωθεί πολλά και που ίσως δεν είναι όλα δικά σου για να τα κουβαλάς.

Γιατί υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να είσαι υπεύθυνος/η και στο να έχεις γίνει αυτός/ή που αναλαμβάνει ό,τι κανείς άλλος δεν παίρνει. 

Και η γραμμή αυτή χάνεται τόσο αθόρυβα, που συνήθως δεν την προσέχεις μέχρι να νιώσεις εξαντλημένος/η χωρίς να ξέρεις γιατί.

Η Λεπτή Γραμμή που χάνουμε

Η υπευθυνότητα έχει αξία. 

Σε κάνει αξιόπιστη/ο, παρούσα/παρών, λειτουργική/ο. 

Δεν είναι πρόβλημα.

Το πρόβλημα είναι όταν η υπευθυνότητα επεκτείνεται σιωπηλά - χωρίς να το αποφασίσεις εσύ, χωρίς να σε ρωτήσει κανείς - και καλύπτει ολόκληρη τη ζωή σου. 

Όταν «αναλαμβάνεις», όχι γιατί θέλεις, αλλά γιατί 

«αλλιώς δεν θα γίνει», 

«αλλιώς θα αναστατωθεί κάποιος», 

«αλλιώς θα δείξεις ότι δεν σε νοιάζει».

Εκεί σταματά η υπευθυνότητα και αρχίζει η παγίδα.

Τι είναι η Υπευθυνότητα - και τι δεν είναι

Υπευθυνότητα είναι να φροντίζεις αυτά που ανήκουν πραγματικά σε σένα. 

• Τις επιλογές σου. 
• Τις υποχρεώσεις που έχεις αναλάβει με επίγνωση. 
• Τη δουλειά σου, τα παιδιά σου, τις σχέσεις σου - στο μέτρο που είναι υγιές.

Υπευθυνότητα δεν είναι: 

• να φροντίζεις τα συναισθήματα όλων γύρω σου 
• να λύνεις συνεχώς προβλήματα που δεν δημιούργησες εσύ 
• να αναλαμβάνεις αυτό που οι άλλοι αρνούνται ή ξεχνούν να κάνουν 
• να είσαι ο «αξιόπιστος» άνθρωπος για να μην απογοητεύσεις

Όταν αυτά γίνονται «δικά σου» χωρίς συνειδητή επιλογή, δεν είναι υπευθυνότητα. 

Είναι υπερανάληψη ευθύνης.

Πώς φτάνεις εκεί χωρίς να το καταλάβεις

Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. 

Γίνεται σταδιακά, σχεδόν αθόρυβα.

Ξεκινά με ένα «θα το κάνω εγώ» που φαινόταν λογικό. 

Μετά, ένα «καλύτερα να το αναλάβω εγώ γιατί...». 

Μετά, γίνεται συνήθεια. 

Μετά, γίνεται ταυτότητα: είμαι αυτή που τα κανονίζει.

Και τότε ακόμα και το να μην αναλάβεις σε κάνει να το νιώθεις σαν αποτυχία. 

Σαν εγωισμός. Σαν ένα «δεν είμαι αρκετά καλή».

Αυτός ο κύκλος είναι εξαντλητικός και πολύ γνώριμος σε γυναίκες που έχουν μάθει από μικρές ότι η αξία τους μετριέται με το πόσο «δίνουν».

Αν έχεις διαβάσει το άρθρο «Γιατί δεν εκτιμούν όσα κάνεις», ίσως αναγνωρίζεις ήδη αυτό το μοτίβο.

Τρία σημάδια ότι έχεις υπερφορτωθεί

1. Νιώθεις θυμό ή πικρία - και μετά ενοχή γι' αυτό. 

Ο θυμός εδώ δεν είναι υπερβολή. Είναι η αντίδραση ενός ανθρώπου που δίνει συνέχεια χωρίς να παίρνει. Η ενοχή που ακολουθεί είναι αυτό που σε κρατά στον κύκλο.

Πώς να Ζητάς Αυτό που Θέλεις Χωρίς Ενοχές

2. Αισθάνεσαι ότι «δεν μπορείς να σταματήσεις» ακόμα κι όταν είσαι εξαντλημένη. 

Μην το μπερδεύεις με την αφοσίωση. Είναι ένα σύστημα που έχει χάσει τον διακόπτη «off». 

Βάλε Εσένα σε Προτεραιότητα!

3. Νιώθεις ότι αν δεν το κάνεις εσύ, δεν θα γίνει σωστά ή καθόλου. 

Αυτό είναι το πιο ύπουλο. Γιατί μερικές φορές είναι αλήθεια. 

Αλλά συνήθως είναι η ίδια η υπερφόρτωση που σε έχει πείσει ότι είναι αναντικατάστατη.

Η Δύναμη του να Ζητάς Βοήθεια - Σπάζοντας τα Ταμπού

Το κόστος που δεν βλέπεις

Αυτό το βάρος δεν κοστίζει μόνο ενέργεια.

Κοστίζει:

Παρουσία. Είσαι σωματικά εκεί, αλλά ψυχικά απουσιάζεις - γιατί το μυαλό σου τρέχει πάντα στο επόμενο.

Σχέσεις. Όταν δίνεις από άδειο δοχείο, δεν δίνεις πραγματικά - δίνεις από υποχρέωση ή φόβο. Και αυτό το νιώθουν οι άλλοι, ακόμα κι αν δεν το λένε.

Τον εαυτό σου. Τι θέλεις εσύ; Τι χρειάζεσαι εσύ; Αυτές οι ερωτήσεις σταματούν να υπάρχουν όταν η ζωή σου είναι γεμάτη με τις ανάγκες των άλλων.

Πώς ξεκινάς να ξεχωρίζεις τι είναι πραγματικά δικό σου

Δεν χρειάζεται να γίνεις διαφορετικός άνθρωπος. 

Χρειάζεται να αρχίσεις να κάνεις μία ερώτηση πριν αναλάβεις οτιδήποτε:

«Αυτό είναι δικό μου να το κάνω ή απλά κανείς άλλος δεν το αναλαμβάνει;»

Η διαφορά ανάμεσα στις δύο απαντήσεις αλλάζει τα πάντα. 

Γιατί η πρώτη είναι επιλογή. Η δεύτερη είναι παγίδα.

Μερικές ακόμα ερωτήσεις που βοηθούν:

Αν δεν το έκανα εγώ, τι θα συνέβαινε πραγματικά; 

Το αναλαμβάνω γιατί θέλω ή γιατί φοβάμαι τι θα πουν/νιώσουν οι άλλοι; 

Αν ήμουν γεμάτη ενέργεια, θα το έκανα ακόμα ή το κάνω γιατί «πρέπει»;

Ένα μικρό βήμα

Σκέψου μία μόνο υποχρέωση από τη ζωή σου που νιώθεις ότι «πρέπει» να κάνεις και αναρωτήσου:

«Πότε και πώς το ανέλαβα αυτό;»

Όχι για να το ακυρώσεις. Αλλά για να το δεις. 

Γιατί το να βλέπεις τι κουβαλάς είναι η αρχή του να αποφασίζεις τι θέλεις να κρατήσεις.

Με αγάπη,

Μαρία

Αν αυτό που διάβασες σε άγγιξε, και νιώθεις ότι ήρθε η ώρα να αρχίσεις να βάζεις όρια χωρίς ενοχές - έχω κάτι για σένα.

Το Challenge 21 Μέρες για Υγιή Όρια είναι ένας πρακτικός οδηγός που σε βοηθά να περάσεις από την επίγνωση στην πράξη - βήμα-βήμα, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξεις όλα μαζί. Δες το εδώ.

Υ.Γ. Επειδή αυτή την περίοδο αρκετοί ψάχνουμε μικρά, όμορφα και συμβολικά δώρα, σου αφήνω εδώ δύο ιδέες που μπορεί να σου φανούν χρήσιμες.

Για τη δασκάλα

Ένα μικρό «ευχαριστώ» για τη δασκάλα που στάθηκε δίπλα στα παιδιά με φροντίδα, υπομονή και χιούμορ. Δες την πρόταση εδώ.

Για τη Γιορτή του Πατέρα

Μια απλή, χαριτωμένη ιδέα για τον μπαμπά, ειδικά φέτος που η Γιορτή του Πατέρα συμπίπτει με το Θερινό Ηλιοστάσιο. Δες την πρόταση εδώ.

Disclaimer: Οι πληροφορίες που παρέχονται παραπάνω προορίζονται αποκλειστικά για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν υποκαθιστούν επαγγελματική ψυχολογική ή ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε έναν ειδικό για θέματα που αφορούν την ψυχική ή σωματική σας υγεία.